Kaldırım Kenarında

gece vuruyor bir ileri bir geri

beynimde tik tak sesleri

taktiksel yaklaşıyorum tabi

gidiyor işte zaman diyorum

götürdüklerine bakamıyorum

kapıyorum gözlerimi

bir sessizlik,

doğummu ölümmü bilemiyorum

üst katta sevişen aşıkların sesi

ayıltıyor sarhoşluğun dumurundaki beynimi

dünyada benim gibi

vurmuş şişenin dibini

dönüyor, dönüyor

yorulmazmı allahın cezası serseri

atıyorum kendimi gecenin karanlığına

dönüyor başım

caddelerde ayyaş benim suçum ne

ıslak kaldırımlar çekiyor beni kendine

düş diyor kucağıma hakettin

korkmuyorum, bu rüya değil

kendi felaketim

kaldırım kenarında bir ayna

boyu biraz uzunca

yarı çıplak duruyor karşımda

rengarenk görünüyorum bir o kadarda arsız

merhaba diyorum

yenimi düştün diyor

yok diyorum çok içtim sendeliyorum