Kaldırım Mühendisi

mevsimler akşam rüzgarı deniz kenarı bakışlı

geçmişi andığım an yanımdaymışsın bıldırcın sürüsü yorgunluğu gözlerimde

sana uçar ağlayışımın kör sessizliği kanatları çırpınır olmayışının yediveren ölümlerine

gözlerimde düşlemek sesini yaslanmak eski bir duvara sanki

yerlerde adagio sarımtrak hüzün içimi dışıma çıkaran

kararmış yatarsın yeşil gözlerimde idare lambası varlığınla

cenaze kaldırmak gibi yokluğunun dahi aydınlığında özlemek bir kıpırtıyı

sahneler boş caddeler suskun mor bahar yağmurlarına

vakitsiz açan erik dalı umudu beyaz yalan iklimlerimde gözlerinin varlıkla yokluk arası tutuşması gecelerime

hastalıklı ihtiyar bir dilenci bekleyişim suyun akışı inatçılığında

şehirler susmuş yıkıntılı is kokulu evler ağlar gibi yalnızlıklarına

yüzler yitik anlamlı

çevirip dudaklarımı neye gülsem katran rengi boşluk anlamsızlığa çalan acı renginde

uzatsam kolumu kucaklasam ağaçları belirsiz bir yabancılaşma kısır döngülü harap anılı bir ev sanki

ağlasam çıtırtıya boğulan akşam kuşları göz kapaklarımda

kaldırım mühendisiyim senfonik bir aptal eğik sesimle

sokaklar saklar benden asıl yüzünü

anılara gömülmek gibi üşengeç bedenim kabullenmeye

hayata eğilen bir can gibi mezar çelişkisi günbatımlarının aşklılığı bol ucuz

yeryüzü aşk ve yaşama dair ne varsa yırtık bir aba kumaşının işe yaramazlığı sensiz

ben şimdi oturup sonsuz kanamalara çalan şarabımı yudumluyorum gülümseyerek gökyüzünün kalender arkadaşlığına

adagio düşlemek serinliğini güneşin kırmızısı gibi derinliğinde yaralarımın

derinlerimde sen yatağı kurumuş bir nehir suskunluğu

derinlerimde sen cam kesikleri kirpiklerimde