Kalebent

Bir bakmışın ağlarım

uzak zamanlardan bir türkü

/...eski sevdalarımda dinlediğim.../

radyoda acı bir tında.

Uluorta küflenir,

hayallerimin görücü usulü kıskançlığı.

Yine de aklımın dört köşesi

tebessüm,

-gözlerimde ki sele denk-

Küfürler, isyanlar, hayal kırıkları

hepsi benliğim ağlarken gülmek.

Sevgiler, önemsemeler, düşler

hepsi benliğim canım tatlıyken yanan.

Ah! hayat o kızın gözlerinde

şiirde okur, yarımyamalak

Masum ve zulalanmış tüm dizeleri

ağıraksak akıtsak,

dikilsem karşısına

anlatsam gökyüzü lacivert

güneş turuncuya hasret.

İçimde ki yaralar daha çok taze

daha çok derin,

saat başı ayrılıklar; ergendim.

/...Çift yürekli bir deliyim.../

Ah! o şarkılar olmasa,

şafak sökerken seyre daldığım güzel;

sinsi bakışların hedefi.

Hangi fotoğraflar da yüzü gülen

sarışın mevsimin özkızı.

Hangi sessizliklerde ilk gülen

ürkek ama gözleri bilindik güzel.

Faytonlar, düşlerde adalardan

can taşırlar

bir iklimadan diğerine.

Masum ve heybetinden büyük

türküler eşliğinde

uzak diyarlar yakın,

nefesiz kadar bizden...

Sevmek ve ölmek

eş bir doktrin,

kader mahkumları gibi gözlerde

kanlanır, canlanır.

Bir bakarsın gülerim

yakın zaman önce gördüğüm güzel,

bahar esintisiyle savrulur

gözlerini dikmiş bana, hafif bir tebessüm

aklımın dört köşesi allak bullak.

Gülüşüm kalebent cezasındandır...

ALİKO