Kalemi Kalmış Olacak

Yürüyorum küçük adımlarla,

Korkuyorum yürümekten,

Sanki mayın tarlasının ortasındayım,

Kime deysem patlayacak

Duruyorum olduğum yerde,

Herkesler gidiyor ,

Bir karanlığa doğru,

Yoksa benim yanım mı kararıyor,

Evet evet aydınlıklarımı kaybediyorum

Ve sessizce çığlık atıyorum.

Duymuyor, körler

Göz yaşlarım akıyor

Yoksa içime mi?

Neden görmüyor sağırlar.

Ey aydınlıklarım duyun beni

Nereye gidiyorsunuz

Neden! neden beni terk ediyorsunuz.

Yoksa sizlere kızmadığımdan mı

Ben mi hatalıyım.

Durun ne olur durun,

Kolum kanadım kırıldı,

Ya durun,

Ya da gidin

Bırakın beni tek başıma,

Yalnızlıkta; yalnızlık baş rolünü oynayayım,

Seyircisi ben, yönetmeni ben,

Figüranı ben

Kısaca her şeyi ben olayım,

Sonunda ne mi olacak

Siz karanlığa giderken anlayacaksınız

Benim kıymetimi,

Ama dönmeyin o karanlık aydınlıktan,

Dönmeyin çünkü ben olmayacağım

Yüzüme maske takacağım

Ve siz! işte ozaman anlayacaksınız beni

Eski beni arzulayacaksınız.

İş çoktan bitmiş olacak

Ve mayın tarlasında ki,

Mayınlar bir bir patlayacak

Birinizin yüzüne kolum,

Birinizin yüzüne gözüm fırlayacak

Gözyaşlarımı görmeyen sağırlar

Dillerimde ki incilerle avunacak

Kulakları görmeyen körler

Elbet birgün sessiz çığlıklarımı görecekler

Ama iş işten geçmiş olacak

Issız gemi limandan ayrılmış

Geriye bir tek kalemi kalmış olacak.