Kalemin Silahın Şair Konuş
sen gidince
umudun türküsü ç/alınır
sevdaya
gözyaşı yağmur seli...
üstüme üsüşen karlar savrulur
yorulmaz kaleminle kavrulan
kirlenen ruhlara aht ettiysen
ışık yollarına dik duran kalemi
yılmayan yollara savrulur
zülme ne diyesin ki
zalimin zülmüne sevdalan
tutkusu bedel yokluğuna
tutunabilen varlığı yok s/ayılan
şairin celladına saplanan aşkına s/ayanlar
varlığını yok sayan tutunduğu boş edası
diren be şair....
sevdalan kara kalemiyle
övündüğün şatavatlı perdeler
kalem tutarsa y/azarsan
çıkar kiri
sözcüklerin dolanırsa y/alana
günü gün eylesin z/amana
şairler duymasın
duyan şairlerin kemikleri
sızlamasın
şairin dediği gibi
şair cesaretle ezileni yazabilmeli
tarih sayfalarına kazılır
sonsuza akan sevdaları
demir kalemler kırılmaz
anıtları semalara dikilsin
gönülden boşalan ahları
deyin ki
''dönen dönsün ben dönmezem yolumdan''
destanı yazmış kalemleri
zülmün üstüne yürüyen şaire ne söylersin
haykırın dadaloğluyu köroğluyu
ve pir Sultal abdal'ı sesiyle
kuşanın koroğlunun atıyla
ben bir kör oğluyum dağda gezerim
yoluna duranları ezer geçerim
varsa tutunacağı
sanatın günü gününe saplanır
nerde
halkı için zindana sürgün yemiş yazarlar
nerde
o halkı için gürbete düşen makum şairler
bana halkın şairlerini getirin
şiirlerini altın kalemle yazarım
sonsuzluk denizine gerçek yol bileni
kolay mı sandın
hey şair konuş
zülmü kaleminle yıktığın
ne hükümdarlara kafa tuttuğun
yollarına kefen b/içtiğin
silahın c/esaretin k/alemin
ser vermedin
düzenbazın t/ahtına
*kalemin silahın şair konuş!
01 Aralık*11* Karataş