Kalp Ve Ruh Ve ışık Demetleri

ılık kadınlığının eksik melodileri

yorgun ve ağlamaklı

feri sönmüş bedenin ne işi var şarkılar şehrinde

arafta mırıldanan dalgın bir duadır şimdi

tetanos bulaştıran mor notacılar kıyameti çağırırken

iki rekat, üç mumla kandırılmış Tanrılar

bol virgüllü yerde,sessizliğin orda, muammanın ortasında

yitirilmiş şeyler göletinde, kanatsız yalnızlıkların kuşları su içer

bir bardak suskunun içinde bulutları yutmuş kadın

tek başına dinliyor iltihaplanmış konçertoları

varlığını bir nilüferin gülüşüne bırakmış

kırık bir aynadan duyuluyor yokluğunun iç çekişi

gözleri dünyayı elemiş

lehimlemiş bakışını

küçük yumruğuyla durdurmuş içindeki heyelanı

seviyorum dediği sesi, bir şelalenin altına atmış

yüzümü ısırıyor

içi ecel kadın

oturdum bir romanın ortasında, kımıldamadan

yarım kalan bir cümleyi bile tamamlamadan

sayfadan seyyar destancılar geçiyordu

efsunlu baharatçılar bir şey gibi kokutuyordu gökyüzünü

felek çiçeği, biraz mavi, biraz mazi dağıtıyordu

herkes yalınayaktı yaşlanmış çocuklar kasabasında

sonra ben

çok yürümüş bir ömüre, son bir yolu anlattım

çokça okşanmış saçlara sarı bir nehri doldurdum

fısıltılı konuştum karlı bir gırtlak sesiyle

hissediyor musun

kainatın genleşmesini

geçmişin ayinlerini yakıyor Tanrılar

duyuyor musun

benliğinin ateşle buluşması bu gürültü

gir karış

titre ve yan

sonra

bir dağdan bir tutam çığlık düştü

kadın sihirli bir sözcüğü öptü, iyileşti sesi

dudaklarıyla gülü çağırdı

seviyorum

dedi

hepsi buydu

hepsi bu...