Kan

Uzunca bir leyâle gömüldü nazarım,

Hicrân ile tükenmekte her âh u figânım;

Bir gölge gibi sîneme çöktükçe elem,

Kan ağlar içimde solan son bahârım.

Bir mâi hazân indi semânın yüzüne,

Matemle sarıldı gece sessiz düğüne;

Her damla yağarken kara bir mersiye,

Rûhum sürüklenmekte derin bir sürgüne.

Ey yâd-ı visâlinle yanan hasta gönül,

Bir lâhza ferah bulmadı bu ömr-i melûl;

Gülşende açan güllerin efsûnu söndü,

Çöllerde savrulmakta perişan bir bülbül.

Mehtâb bile mahzun bakar ıssız denize,

Bir yaslı sükût işler ufuklardan bize;

Sensiz geçen her demde biraz daha öldüm,

Bir kor gibi düştün gecenin kalbimize.

Artık ne teselli ne de ümmîd-i seher,

Yorgunluğuma çâre değil hiçbir eser;

Mâtem dolu bir nehre dönüştü hayatım,

Kan kusmada kalbimle beraber keder.