Kan Rengi İnciler

Avuçlarımda kan rengi inciler

Bir ahu görünür uzaklardan

Gamzeli bir dilber

Kokusu yok rengi yok ismi yok

Adeta seyrüsefer bir gönülle

Huşu içinde bekleyen bir er

Aldı başına koydu kasketini

Çekti elini alnına saygı duruşunda

Bir dilber

Uykuda...

İsimsiz dünyaya gelen tüm bebekler kadar tazecikti

Ve yorgun

Geç doğan bir bebek gibi, doğuran anne gibi

Hiçbir sevda henüz üzmemişken göz pınarlarını

Nar çiçeğine çalan yanakları

Kızardı aniden

Hiç bilmediğini sandığı duyguyu anımsadı

Hep varolduğuna inandığı şeydi o oysa

Aşk gibi birşeydi

İşte o vakit ve saatte

Uyandı rüyanin en derin yerinde

Uyandırıldı!

Oysa ne kadar da gerçekti

Her mutlu an gibi o da çabucak bitecekti

Ve bitti

Uzun kirpiklerini kapadı yorgun göz kapaklarıyla birlikte

Tekrar tekrar daldı rüyalar alemine

Lakin

Yoktu hiç nefer

Zaten hiç gamzeleri de olmamıştı

Ne bir er

Ne bir dilber

Aşk terkettiğinde

Yok oldu herşey

Kızgındı

Yorgun umutsuz

Kırgın

Saatlerce uyumasına rağmen

Uykusuz

Anladı ki

Kahramanlar hikayelerde vardı

Asiller eskilerde kaldı

Ne o ahu kaldı daima

Ne de huşu içinde bir adam

Bir yürek kaldı geride hüzünlü

Bir de

Yalancı bir adam

Çok sonra

Arkadan biri seslendi

-Neyiniz var madam?

Döndü dilber sese doğru

Ve döngü başladı ufka doğru

Aşk ılık bir yaz yağmuruydu

Ansızın gelen

Ve birden giden

Kaçışıp kovalaştığın küçük bir çocukluk oyunu gibi

-Şemsiyesiz kalmamak ümidiyle yalnızlığı seçenlere hitaben-