Kangren Bu Toprak
Boz bulanık yüzüme hapsolmuş gözlerim,
sisli dağların yamacı, donmuş suların berraklığı
kadar aziz ve görüşsüz geçen asırlarda.
Bilmem kaç ağaç kurudu kökleri toprağa küsen
beton kalp atışlarında.
Ve içinde yaşadığım deri kabul etmiyor
artık miskin kalp atışlarımı.
Yorulur bu ruh dakikaların çılgınlığında,
ruhum eriyor.
Dalında rüzgarın piçliğiyle düşen elma gibi
çürümüş olanların yerini alıyorum
bizi sevmezler, bizi ezerler
bir yanımız kararmış ve toprağa daha yakınız diye.
Kara ve toprak.. İşte benim dünyam!
Suya yansıyor kulelerden bulutlar, ağlıyorum.
Her odası ağlamaklı toz bulutları kustukça damlalarını
bir intihardır yansımalarım.. ruhum ağlıyor..
Bir ruh bu kadar yorulur mu?
Kafamdaki her saç telimin arasında
dolaşıyor annemin parmakları
parmak uçlarında çiçekler açmış, kokluyorum onları.
Bu şiirin en güzel yeridir kokusunda köklerimi sulayan
annemin elleri, öpüyorum onları.
Onlar sonsuz ve ölümsüz Tanrım!
Elleme onları.
Gece yarısı kitaplarımı başucumdan alıp
kalbime koyuyorum bir bardak çayla.
Kalbime dünyalar çiziyorum, bir tarafı siyah
ve beyaz sen olan tarafıyla,
elim ayağım manasız titrek melodisiyle,
şafağında savaş ordularının mermilerinde
kan dökülüyor, kan fışkırıyor.
Bir gül, bir ateş koru,bir cehennem ışığı-
bir sen bir annem bir çiçek..
Sağ elimin son iki parmağını kestim,
sadece kalem tutuyor ellerim, üç parmakla
üç gezegen ve aksak eklemler.
Bir de çiçeği koparacak tutumuyla
ve değil annemin elleri.
Yokuş aşağı salık veriyorum çocukluğumu,
kaldırımlı basamaklardan çimenli hayallerime uzanıyorum
- kızgın, bağırışlarla ( yıllarıma kurşun sıktın )
sözlerle iftiralar..
Yıllar silinmeli ömürlerden diyorum, geçmiş yıllar.
Bu kalp damarlarındaki titrek göz yaşlarında
atmıyor sessiz, yürüdüğüm yollar yabancı
adım atışlarıma küfür gibi, sonmuş gibi.
Beni görünce gülmüyor taşlardan devşirdiğim ovalar,
dikenler açmış kan akıtıyor topuklarımdan, kan-
uçmak istiyorum Tanrım!
annemin elleri kanatlarımla, uçmak istiyorum,
toprağın rengini kana bulamadan uçmak, kanatmadan..