Kanımda Yitik

gözlerimden sakındığın ay ışığın mıydı gece yüzlüm

mehtabın suya yazdığı soluksuzluğu sonlandıran göç anlarınca

ve göğsüm kımıltısızlaşınca derinden bitecek en kötü senaryo

iyiler çimenleri okşayacak sanacağız gene

oysa esen sadece sabah rüzgarı olacak sevgilim...

sorguların yarım denizinde kulaçladığım tedirginliği bil

bil ki seyreylediğin semayı çaldığını düşlerimin kanından

kanımda yitik bir ürpertisin artık öğlensonu hüznü yoğunluğu

bütün kıyısızlıkların adı benim seni görebileceğim hiçbir açı

hiçbir an yok sevgilim

çöl bitti sen bitmedin...

serinkanlı doğmamalı perdelerime güneş

pazar günleri özellikle yol kokusu düşmeden kapıma

evlerden hiçbirinin sesi ulaşmamalı adım seslerime

ayakkabılarımı giymeye üşendiğimle kalakalmalıyım

yatağın delik deşik çarşafında bekleyen yaban tatta

nefes nefese ve değişken yüksekliklerden

kendi kendimi içine ittiğim karanlıkta...

uçsuz bucaksız bir karanlıkta sallanan bir uçurtmayım

iplerim kendi ellerimde misinamın incelen yerinden tut istiyorum

hayattan koptuğum anlarımı doldur istiyorum

küçük yalanlarını unutup kendi rüyalarında bir yer vereceğim sana...