Kapanmayan Kapılar

dudaklarımızda, tango mevsimi sıcak bir arjantin

ellerimizde, tiryakilik yaratan düşkondu yalnızlıkları

ve en deli çağı gözlerinin; sen, ben ve istanbul sokakları

açılmayan pencereler, kapanmayan kapılar gibidir

yüzünü araladığında, bir tutam hüzünle karşılar beni üsküdar

her dokunuşunda ellerin, rüzgar sızar gözyaşlarımdan

sebepsiz yere sebeplenirim ve alırım düşeni payıma ayrılıktan

çünkü her istanbul'da gizli bir çöküş vardır

gözle görülür, uzaklardan bir konstantinopol düşülür

düşünülür...

sadece yazgısı değil yalnızlığın

her sevgiliden gözyaşı misali nisanlar dökülür