Kapat Gözlerini
şehri ağlatıyorum
gözlerinden hiçlik akıyor zamana
kader alabildiğine açmış üstünü ayaza karşı
bir rüyadan diğerine atlayacak
hatırlar o kadar yorgun ki
dönüp sanık sandalyesinde yerini alıyor kuşlar
kelimeler bitkin ve mağrur
saklar hecesinde hasreti, okunmaz suretlerde
yüzümüze oturur kış kokusuz makilerde
neden bu kavga
bu kargaşa
kimden aldık biz yanılsamaları
hani gözlerimiz kalacaktı uzak ufuklarda
şehri ağlatıyorum
yanağından binlerce gül soluyor akşama
güfteler tek sığınağımız
yokoluş kapısı bir açılıyor bir kapanıyor
çarpıyorsa kalbimiz her açılışında
kıvranacaktır gurur bir dahaki kapanışta
çıkıyoruz avludan
güvercinleri ekmeksiz bıraktık
vardık uçuruma içi boşaltılmış dilek sepetiyle
soyunduk mühürlenmiş kimliğimizi
kapat gözlerini şair
şimdi atlama zamanı....