Kaptan Annem..

Pamuk ellerine dökülüyordu gözyaşları,

Dizlerine yatırıp okşarken saçlarımı coşkun gözlerinden,,

Kimbilir neler geçiyordu aklından..

Fırtınada kalmış gemisini kurtarmaya çalışan,

Kaptan koşuşturmasıyla geçmişti hayatı,

yorgundu gözleri,yorgundu bedeni..

Anne! dediğimde,

belliki unutuyordu hayatındaki alaboraları.

Baktıkça insana cesaret veren,

baktıkça ruhuma huzur veren,

baktıkça kendini güvende hissettiren

o derin çizgilerle bezeli yüzü aydınlanıyordu her anne deyişimde..

Canım Annem..

Pamuk Annem..

Hayatımın rotası,KAPTAN ANNEM !...