Kar Beyazım

yine kış…

yine kar boran…

yine tipi…

dışarıda kasım kasım kasılırken

meşhur olmuş bir Ankara ayazı

yine kapı zillerine basıp kaçıyor

hayta bir zemheri

bu kışta mı uzaktan seveceğim seni

paslı acıları çıkarıp kınından

bu kışta mı yumruğumla duvarları kanatacağım

yokluğunu bir hançer gibi gömüldükçe içime

acılarıma tütün basa basa

bu kışta mı cehennem ateşi olacak mezem

bu kışta mı ateş suyu içeceğim

yine kış…

yine buz gibi yalnızlıklar…

yine hüzün krizleri…

ah kar beyazım

ah dilsiz gecelerimin esmer klarneti

bu kışta mı kanayacaksın içimde

can kesiği gibi