Kar Cizlavet Ve Çocukluğum

'Bir flaş patlaması bu;

Gözlerime kürürken sancıları...'

Erisin yüreğime çöreklenen acılar

Ölüm bir nefes aralığında gel

Boncuklanırken çocukluğum

Buz keserken ayazım

Avuçlarımda inciler

İlk kez yâr hevesine

Karışırken gel

Adamlığım...

Kar;

Babamın cebinde beslediği

Keklik hevesinin akşam

Ziyafete dönüşme hüznüdür

Aslında!

Al kınalarını okşarken

Kırmızıya bulaşan

Buzsal sunaktır

Kas katı dilimde

Çığlıktır...

Mesela;

Cizlavet aralarına

Gazete kağıdı sıkıştırmaktır

Üşümesin diye ayacıklar

Ya da kaymasın

Diye!

Kanadında martının

Özgürlük...

Ve kınından çekilmiş

Yürek toplamıdır

Kardelenleri sulayan

Kar suyunun ince telaşı

Avurtlarında çiçek açan

Bir ölünün son dileğidir

Ak pak yüreklerde dirilmek

Sonsuzluğa...

Ucu kertik tahtadan hayattır

Kızağa düşmüş bir benliğin

Çocuksu egosudur

Uçurur derinden

Hevesini

Çıkarsız...

Gözlüksüz görmektir

Tüm kendinsiz olanları

Saf diyetlerde

Ödense de

Ödemektir

Mazinin

İzlerini

Keşkesiz...

Bir cizlavete bin balon uçurmaktır

Kardan tensiz Gülüşlere...