Kar Kırmızısı Elleriyle Yeniden

uğrunda bıraktığım her gün doğumu

karanlıklarımın aydınlık gökyüzü olsun...

bazen savaşmamak lazım

bunu geç olsada öğrendim

hiç beklemediğin zamanlarda

bir gelip kapını çalıyor

çok söylediler gelecek günü bekle diye

bekledim

biraz yoruldum

ama geldi hiç gitmeyecekmiş gibi

yanımda

göğsümün üzerine başını koydu

artık gözüm pencerede değil

uğruna dünyayı ...

yaşamayı bıraktığım rüyayı beklemiyorum

yeni rüyaların azizliğinde

bir kez daha kutsal sudan içiyorum...

aldanıp yalana

kanmıyorum oyunlarına

kar kırmızısı ellerinden küçük bir dünya yarattım

içinde yarin göz yaşlarıyla büyümüş çocuklarım

ellerinden tutup gidiyorum

senden uzakta her vakitin tadını

onlara bölüp

geri kalanlarıyla yeni aşklar besliyorum