Kara Çarşaf

hiçliğin içinde kaybolmuştu hiçlikle..

doyamamıştı bir yudum sevgiye..

yalNızlık can düşmanı olmuştu,

engel olamıyor bırakamıyordu

solmuş çiçek gibi,

boyun eğiyordu tüm hayata

doğacak günün ardında..

hayata yeni adım atıyordu

tökezlemekden korkuyordu

zorluklardan kaçıp,kurtulamıyordu.

sitemsizdi oysaki tüm düşünceleri,

zayıftı tüm umutları,

kimsesizdi tüm bedeni,

kara çarşaf gibi..

sevmemişti bu şehri

kaçıp kurtulmak ister gibi,

kapamıştı tüm pencerelerini..

rutübetli duvarlarda hıçkırıyordu

aziz dostu tek oydu sanki?

ağır gelmişti bu yanlızlık

ağır gelmişti bu küskünlük

hayatının sonunda,

kara çarsafa bürünmüştü..