Kara Elli Mustafa

On üç yaşındaydı Mustafa

Daha göreceği çok şey vardı hayatta

Yedinci sınıfa gidiyordu umutlarıyla

Elleriyle kalem tutuyordu yarınlara.

Sabah okula giderken

Annesinin önüne koyduğu üç beş zeytinle

Koca bir ekmeği katık ediyordu

Midesinden ziyade yüreğine.

Okul bitti mi koşuyordu evine

Koşmalıydı kara elli Mustafa

Çocuk yüreğine ağır gelen yaşama

Tutunmalıydı boyacı sandığıyla.

Babasını kaybettikten sonra ona kalmıştı

Geçim derdiyle yüz yüze gelmek.

Evine üç beş kuruş götürmek isteğiyle,

Alıyordu eline pullarla süslenmiş boyacı sandığını.

Utana sıkıla o kara elleriyle

Fırçalıyordu sandığın üstüne konan

Okulda giydiği yırtık ayakkabılarına benzemeyen

Ekmeğine katık parası olacak ayakkabıları.

İnadına okuyordu Mustafa

Kara yazgısını mavi düşleriyle boyamak için.

Okumalıydı kara elli Mustafa

Çünkü anacığı gurur duymalıydı onunla.

Yorgun dönmüştü evine Mustafa.

Daha bitirilecek çok ödevi vardı .

Gazete kaplı defter ve kitabını,

Koydu eskimeye yüz tutmuş masaya.

Öğretmen olacaktı kara elli Mustafa

Bu hayalle gömüldü yer yatağına.

Gözleri takıldı Yusuf'un atıldığı kuyuya benzer

Umutlarını bağladığı boyacı sandığına.