Kara Karanfil ve Salgın Günleri

gün ağardı,teselli yamağı çizili kağıtlar üzerine

çalakalem konforda dizeler öncesi eskiz

okunmuş ve buruşturulmaya meyledilmiş ve yırtılı kanatları yazanıyla

dağınık ruhları loş karaltının dibinde ve ezgince

omuzları düşkün masanın ayakları altına atılıydı kekremsi ifadeler

soğumuş çay bardağı ve perdenin kenarından sızan boş düşünceler

şiir sokağının ardı kaf dağı masalı sanki,görünmeyen ama bilinçte filiz

dumansız gecenin kül tablası aklımda kalanlar//bir satır s'övgü gibi dökülecek çöp kutusuna

umarsız

kadim mısraları arıyordu pirinç tanesi dimağım

milyon mesafelerden sevmek bir kadını ilkel çağın başlangıçı olmalı

kara karanfil antetli taş yazıtları düşlüyorum

kuşaklar geçecek ağır ağır belki

ikinci kıyamet şairleri peydahında

ve görüneceğiz yeni keşiflerin ucunda

say ki sahile vuran şişe içinde okunamayan pusula

yaşamamış ama bilinen

yolsuz bir pandeminin ataları olacağız...