Kara Kışlarda Mehtap

Kara kışlarda mehtabı gördüm

Parıldarken

Yerlere serpilmiş su göletleri;

Yakamozlar düştü buzullarına yelken yelken

Sevdalara aşıklar koşarken

Yalnız O... evet O,

Ayrılık

Bana yaşatır makberi

Ve o gecede

Uzak çok uzaklardan

Dokunur her yanıma sessiz ve usulca

Yarin nağme dolu hayalleri...

Ne kanatlı bir kuş,

Ne de kainatı dolaşan bir serseri!

Ben yalnız görünürken

İşte o yakamozda mehtabın beyaz atıyla

Aştım ulaştım

Dünyanın öbür ucuna

Yaşadım seninle sevda dedikleri o muhteşem eseri....

Gözlerinde mehtap

Avuçlarında tutarken beni yakamoz

Göz göze dize dize nağmeler

Bölerken karanlıkları

Çoktan uyanırken dünya

Dolaştık biz

Kim bilir kaç geceden kaç sabaha...

Öylesine sarhoş içmeden

Ve öylesine mutlu

Kala kaldık

Mehtaplı gecelerden günü şavkı zannederken...