Kara Kuru Peşrev

iyilik saatlerini nerde bıraktın ey gönül kuşum

hiç böylesini görmemiştim

ve bu yağmur böceklerine aldırmazlık

yüreğini taşıyacak gücün yoksa

bırak özlemeyi nihavend zamanlarını

bak artık

benim bile gözlerimde

o kara kuru peşrev

azıksız çıkıyorum

son kadehimi kaldırma yolculuğuma

ne kalbimin kırıklığını karşılayacak bir sardunya sadeliği

ne boynumu saracak ekmek kokulu bir unutmazlık

beni tutacak bir ihanet bile kalmamış şehirde

ağaçları bırak yeşillikleriyle kalsınlar gönül kuşum

yalnızlık almaz hiçbir canı mektupsuzsa gözyaşları

kemane sesli içsel seslenişli ağlayışlarını paylaş yaz aylarıyla

kışa büyük ağlamalar hazırla gözlerinin tuzu sarsın seni

atla hayatın üstünü en akıllı işini yap yalancıksızlığının

atla hayatın üstünü

atla

ulaş benim gibiliğe

ne hayat ne kaldırımların gri sarsıcılığı

çizdim üstünü zamanı dolduran ne varsa

bu kırmızı temaşa bu pembe geceliği dokunuşların

görmüyorum hiçbirini göz kırpışındayım salıncaklarımla

yakamoz yüklü saygınlığına ölüyorum göz göre göre

haksızca ölüyorum affet beni

ölüm bana değil ben ölüme haksızlığım şimdi

babasız geçirilen bir bayram gibi

sağanağınım... bol adımlarımla yürünmeye doyar yeryüzü

bunu bildiğini biliyorum gönül kuşum...