Kara Mazi

Geldi

Karamazilerin

Doludizgin kara kısrakları...

Karardım...

Kara "yaşam" çeliğinden,

Kapkara bir damga,

Şahsi bir harp için,

Kızardı...

Ruhumun kalbine

Değdiği an,

Saba makamına

Benzeyen ritmik bir et cızırtısı,

İs ve misk kokusu...

"Dayanılmaz"dı...

Her an düşeyazmakta olan

Semâvâri bu âzâyı

Bir lahzâ zağlandırıp

Arş arzın arasında bıraktı.

Âzânın,

Hem vakitli,

Hem kazâlı

Dört rekatlık farz-ı kifâyesinin

Yarısındayım.

Azazil ve Azrailin,

Her zerremi infilâk ettiren,

Buluşmasından mütevellit,

İçimdeki anavatan paylaştırmasının,

Tam ortasındayım...

Lakin yine de,

Azazil dostluğunun,

Ne öncesindeyim,

Ne sonrasındayım...

Ben, ruhumu titreten,

Aziz Abdullah Yorgo'sundayım...

Çanlar çalmasın diye,

Ruhumun "can eğrisi" nin

Semai kaidelere

Muhalefetten mütevellit,

Hem ortasındayım,

Hem sağındayım,

Hem solundayım...

Birbirine halatvari bağlanmış,

Üç vücudumun,

Üç muhtemel vücuduma,

Hem muhalefetinin,

Hem ittifakının,

"Tan ortası" ndayım...

Can eğrisinden düşmeyeyim diye,

"Semai kaide" metalinin,

Can yongasındayım...

Ruhum uzaktır ruhlara,

Sekiz cihetteki,

Boğalar'ın Akrepler'in

Oğlakların arkasındayım...

Lakin bedenimi soracak olursan,

Hala Yusuf - Yehuda havrasındayım...