Karanfiller Üşürken

karanfiller üşürken alev alev

kadınsı bir sesizlik en çok neyi kabullenir

keskin korkularla cebelleşirken yüreği

kanadığı nedir

uzaklara gitmiş ağıt

kırılgan bir düş

bir kayboluş

dilsiz sızılardayım

ölümü bol gecede

çürürken zaman

sarışın bir yaz hüznündeyim

zıvanadan çıkmış isyanlarda

hınca hınç kavgalardayım

yakacak önüne geleni

şah damarımın ateşi

bakarak anlayamazsın

karmaşada varlığım

alınma söyleyemezsem sevdiğimi

vefalı bir şarkı ol ruhumun aynasına

ellerimin üzerine ellerini giydir

içimin baskınlar yaratan gerillasından çek kurtar beni

Tanrı uyuyor mu geceleri

kentte gezinen bir korku var

yüksek yüksek evler

pencereler

bıktıran yaşamdan korur mu perdeler

iç kanaması geçiriyor melekler

göğe pençesini geçirmiş zebaniler

ürkünçlüklerden bıkan yıkılışlardayım

ilk kez bu kadar uzağa savruldum

ilk kez bu kadar senden uzak

dümenin yekesinde sesin olmasa

atlardım sarp kayalıklardan tekinsiz açıklara

hayattan kalma sızlanışlardayım

devrilen bir asi gibi vazgeçtiğimi sanma

gecenin karanlık yüzüne pankartlar açan

güneşin sıcak kızıyım

inan bana çürütemez dünya beni

sen ve hayat avuçlarımın arasında

yarın kalkarım yığıldığım yerden bin kişi

yaşadığımca haykırırım sevdiğimi