Karanlığa Fısıltı

Gün batımından göçüyor gün

Sessizliğini yutuyor hecelerin

Düşler, bir parça yalnızlığın

Kan değmemiş çarşafı

Uzattığında yıldızları

Elleri kanayan bir çocuk

Hayalini sorduğunda

Eline diken batan delikanlı

Yüzüne baktığında

Yüzsüzlüğün bin bir yüzü

Bitmedi kış

Yapraklar döküldüğünde yine gelir

Karanlığın bitmeyen güzü

Sevmek

Soğuğun milyon rengi

Ufuklarda açan otuz iki dişli güneş

Gülmeyen bir beklemek

Gelmeyen bir gülmek

Acıyla yoğrulmuş zamanın

Yoksul düşmüş parçası

Yukarıya baktığında

Sandığını gördüğün hazine

Gördüğünü sandığın ışık

Ya da tüm kasvetiyle karanlık

Ulur dağlara

Susmak, bağıra bağıra

Etrafında kumdan kaleler

Tozdan yere düşmüş bir parça sevmek

Düşlerinden düşürdüğün acı

Yüreğinde mahkumlar

Dar ağacı

Konuşmak

En zoru tüm olanların

Yüzüne doğru bakanların

Güneşe selamı

Alnına bir selam çakanların

İki çift kelamı

«Artık sus»

Tükendi

Yaşamak

Irmaklar

Ağaçlar

Ağlamak

.

..

...