Karanlığa Serenat

Sen gittin gideli

Ne gözlerdeki şavk

Ne de dudaklardaki tebessüm

Dindirmiyor içimin sızısını...

***

martılar çığlık çığlığa

sokak lambaları loş bir koridor

sokaklar ışık seli hınca hınç insan

kalabalıklar içinde yapayalnızım

sen yoksun ya

asla geçmeyecek bu ızdırap

siluetim gecenin

karanlığında beyhude turlar atacak

kıyılara vuran dalgalar uğultu eşliğinde

zihnime çarpacak

say yıldızlar kadar kederlerimi

gör yusuf gibi kuyulara mahkum ruhumu

Ya sen,, aklımdan neden çıkmıyorsun

sen hâlâ anılarımı besleyen güz mevsimi

sokaklarda avaz avaz ağlarken rüzgar

sense kuytu gönüllerde yalnız ağlayan

kendi kendinle sarmaş dolaşsın yine

gecenin ayaz gölgelerini öpüyorsun

alev rengi dudaklarınla

öp karanlığı öp kötülüğü buğulu gözlerinle

kuzgun kanatlarında çırpınan ruhun

öylesine karanlık ki ruhsuz sevişmelerin

mehtap şavkını gölgeliyor buz gibi bakışların....

Suskun//