Karanlığınadır Yenilmişliğim

Dünyanın en sessiz tabiatıydı gülüşün

ve ''NİL'' en nazlı nehriydi bu ürkek hikayemin...

Öğrendim ki

yeniden doğmakmış acıdan sonra dirilmek

ki hiç unutamadım ben

lades gibi aklımda sana olan mağlubiyetim...

Acılarda büyüdü bu sevda, acıttığında

korkularda bölündü bütün sahte öykülerim

içimde, yolculuğa hazırlanan bir sonbaharı uğurladım hep

anladım ki, seni kaybedişimdi kendimi keşfedişim...

Gözlerimizin çarpışmasındayım, savaşın tam ortasında

geceye direnen savunmasız bir mülteciyim

başkalaşmasını yaşıyorum baştan başa sen oluşumun

tüm düş kırıklıklarımda, karanlığınadır yenilmişliğim...

Cennetin en acımasız işkencesiydi susuşun

ve ''MİNA'' en yalın mabediydi yokluğunda yüreğimin.