Karanlık

Tek başıma yürüdüm sokaklarda

Karanlıktan yalnızlıklara...

Yüreğimde pranga

Bileklerimde kelepçe

Ayaklarımda zincir.

Ağzıma ise...

Süleyman'ın mühürü vurulmuş sanki.

Lal olmuş diller söyleyemez derdini

Gözlerin feri sönmüş...

Gülerken bile ağlamaklı şimdi.

Herkes korkar karanlıktan...

Oysaki! Bilmezler...

Onların nasıl sırdaş olabildiğini;

Kimseler görmez sizi...

Kimseler duymaz sesinizi...

Düşünürsünüz ve konuşursunuz...

Zifiri kanlıklarla.

Bilirsiniz ki ne yaparsanız yapın

Sizi asla terk etmeyecekler...

Sizi asla aldatmayacaklar...

Bunun içindir ki...

Karanlıklar dostumdur benim.

20.08.2010

Bornova/İZMİR