Karanlık Şehir

bedenim temiz kalbimden aldığı yansıma ile

uzak mı hayaller sence uzattığım ellerimde

dalımdan düşen son yaprağım sonbahara karıştı işte

dur diyemedim ben sana engel olamadım gidişine

geleceğe dönük ilk ve son hayalim bir yağmur damlası gibi karıştı denizlere

yüzüyorum mutluluğu ardından arıyorum fakat boğuluyorum seninle

gözlerimden akan yaşlardan istiyorum ihtiyacım var beni sana götürmelerine

ulaşamıyorum hedefime dayanamıyorum, tutunamıyorum ya ellerine

dilim tutuluyor o an sözcükler kilitleniyor,rüzgar okşayarak geçiyor tenine

içim acıyor sensizliğin verdiği yalnızlığın çaresizce çektirdiği acı ile

yüzüm gülmek istiyor sen yanımda olduğun sürece

fakat yokluğun çıkmıyor aklımdan eksik olmuyor üzüntü yüzümde

gözlerim anlatıyor herşeyi dışa vuramayan sözcükler yerine

dudaklarımdan çıkıyor son sözlerim haykırıyorlar sana dön diye

beni bırakma buralarda sensiz ve karanlık dört duvarlı yerlere

ellerim gitmiyor lambaları yakmaya başarısızlıkla sonuçlanıyor karanlık şehirde

ışığım olmaya gel desem ne dersin seninle mutlu bu yüreğime...