Karanlık ve Hüzün

gece, karanlıklarını örtmüş

üstüne hüznün

üşüyüp titremesin diye

nazik ve hasis kız bilirsin

üşürse incileri dökülür yere

tutamaz elin avucun

rüzgardan sinsi sinsi bakışlar

bir çalyıp bir üfleyip oynar

soyunmuş bedenlerinde selvi ağaçlarının

rakkase olur bazen arada sazende adın

yıldızlar pek mutsuz yine

uykusuz kalmışlar gibi dünden

ay ile araları llimoni nedense

tatsız tuzsuz bakışmalar birbirlerine

anlaşılmayan bir ben kaldım

kefere ve hasta ruhum

ne gece adam oldu ne gündüz

yaranamadı saatler, iklimi mevsimlerin

sıcağında çoştu hüznüm

soğukta titredi

iyisi mi geceden öte yol yok demeli

ve sermeli üstüne

sıcak bir anne eli gibi

bütün karanlıklarını gecenin