Karanlik=yalnizlik
tozsuz nemsiz ılık bi hava.....
akşam olmak üzere
yıldızlar beliriyor gökyüzünde.
ve ben...
aydınlık günün ardından
karanlık geceye merhaba...
gündüz ; ne güzel dimi?
herkesler dışarda...
yürüyen koşan alışveriş yapan...
peki ya ben?
bir köşede oturmuş insanları izleyen ben...
ve benim varlığımdan habersiz geriye kalan insanlar...
sanki o bankın üstünde karşımda dev bir televizyon
elimde uzaktan kumanda....
her biri sanki dostum akrabam
her gündüz onlarla buluşurum ben...
ta ki;
akşam olana değin...
güneşin ardından gelen o kızıllık;
telaş kaplatır tüm insanlara...
her biri dört bir tarafa savrulur sanki yaprak misali...
ve ben...
o bankta kalakalırım tek başıma...
gündüz ki neşe heyecan kaybolur gözlerimden...
yağmura boyun eğen yeni açmış tomurcuk gibi;
bende yenilirim karanlığa....
artık ne dostum kalır ne akrabam...
tek umudum bana göz kırpan yıldızlar,
o da ara sıra....
bazen yağmur eşlik eder bana...
bazende rüzgar....
o karanlık gök kubbenin altında
ben ve ben....
sadece ben...
o yüzden karanlık=soğuk
o yüzden karanlık=umut
ama en önemlisi.....
KARANLIK=YALNIZLIK....