Karanlıklar Kraliçesi

Yine siyah simsiyah saçlarının

Zifir gecesine aktı ruhumun şahı;

Hücrelerimin bittiği, okyanuslarımın başladığı yerden...

Taa derinlerimde ki vaveyladan

Sessiz çığlıklarımın haykırışları..

İçten içe, adını mıh gibi yüreğime kazıyor.

Senin, gelinciklerinin toprağının suyu

Ve yemyeşil dallarında, tomurcuğun olmayı düşlüyor...

Sen ise, gözlerimden umarsızca düşen incileri topluyor

Küçük bir çocuğun,

Misketleriyle oynaması gibi oynuyorsun benimle.

Sonra masum bir çocuğunun, tebessümüyle

Süslediğin gözlerinle, gözbebeklerimden

Ruhumun harına akıyorsun...

Sıcacık ellerinle, buz kesmiş sol yanıma ısı oluyor,

Eritiyorsun yüreğime saplanmış buz saçağını...

Bayram sabahını yaşar gibi şenleniyor hücrelerim.

O an âlemin mutlulukla adlandırdığı

Aşk divası ben oluyorum sanki.....

Çok sürmüyor senli duygularımın zirveye ulaşması..

Ansızın, beni geride bırakıp

Kanatlanıp uçuyorsun, nereye eserse artık.

İçimde fırtınalar kopuyor sen gidince

İliklerim kuruyor, hücrelerim ölüyor.

Dermansız yığılıyorum olduğum yere;

Çaresiz...

Suçsuz olmamam rahatlatacaksa seni

Peki, sen sütten cıkmış ak kaşık,

Bense karanlıklarda saklı kraliçe kalayım...

Biliyor musun sana hep söylemek istediğim neydi?

Hani aşkımıza belirsiz tuzaklar kurdular ya

Ve seni, benim beyaz kuğumu siyahlara bürüdüler.

Sana olan sevdamdan bir an bile taviz vermemdim;

Çünkü ben seninle birlikteyken

Hergün biraz daha mutluydum.