Karanlıkta Yürüyorum

sevginin yok olduğu

insanlığın olmadığı

sisli bir ormanda tek başıma

yürüyorum

gök yüzü karanlık

baykuşalar yüzünü gövdesine gömmüş ürkekçe beklerken

ayakları çıplak bir

çocuk gölgesi

yansır bedenimden

çıkış yolunu bilmeden

ölüme hazır bekler gibi

kararlı ve çaresiz

derinlerde kimsenin bilmediği

bir girdap haline gelirken

mecburiyet zincir gibi sararken

bedeni çaresiz ve kimsesiz

hiç var olmamış bir rüyada

hiç yaşamamışsın gibi bir senaryodur adeta

bedenindeki yorgunluk

ve silinmiş bir hayal gibi anılar

istemesen' de gelen son

ansızım alır beni

Şiir tarihi;30/09/2023