Kardelen

ya solarsa, solurken kardelen

şubat vurduğunda

hiç gitmediğim o dağa

alışmışken kokusuna

asi yalnızlıklarda

cinnetim yenerse çığlığımı

parmaklarıma dolanan kış sarmaşıkları

üşürsem ya da içimde çıplaklığım

ölümün ertesi ise zaman ve hala aynaları buğuluyorsam

gözlerimi aşırırken senden çok uzağa

gidiyorsam, izlerimi süpürürken poyraza

ve dilimde hala o şarkı

o mahur zaman

meçhulüm ben

kadavramın peşinde dolanan, dilenci

yitik bir avluyum belki

hani ıslak bir taşa sırtını yaslayan kedi misali

kaşlarımdan süzülen

kırkikindi

ağlıyor muyum ?

hiç bilmedim ki, yüreğim damlarken kaldırımlara

ve gözümden akan o şeyi

belki

hıçkırmak budur

kalemden beyaz kağıtlara çizilen harfler

ya da o ölümcül kafiyeler

oysa

ne de hoş olurdu

şu kavisli patikalara tırmanırken

ıslığımda ıslaklığım

şubat'a koşarken ve aralarken kar zerrelerini

içimden çıkarmak o kardeleni

ya solarsa, solurken

ayaz vurduğunda

hiç gitmediğim o dağa

alışmışken kokusuna

asi yalnızlıklarda ...