Kardelen Asiliği

içimde eski bir saatin hezeyanları

canhıraş repliklerin böğrüme abanmışlığı

bana benzedi sonunda

iliğimin hırçın sesi

uzak nehirlerin kıyısında salınan kavaklar gibi

yalnız suya dönük yüzüm

/kire isyan

dalı yaprağı bir tutam çocuk/

sonra

sular da alacalandı

çünkü Tanrılar acımasızdı

şarkıları ağır

ağrılandım

dudakları ısırılmış

şiirlere saklandım

kavaklar dik durur dedi kuşlar

hiç uyumazmış yıldızlar

sordum uysal orman mı kaldı

dediler karşı kıyıdadır ışık sesi

ne süpriz

hâlâ kahraman kadınlar var

en asi pankartları

düşman kentlere astım

dönüp bakmadım

/dağlar öyle kızgın öyle kızgın/

şimdi

güneşe kavuşan kardelenim

Tanrıyı kime şikayet edeyim