Kardelenler

Hayat sen ne kadar zalimmişsin

Günahların hepsini bana yükledin

Çıkamaz oldum sokaklara

Ağlıyorum bak oldu istediğin

Yanma! Kederlerini,bırakma gözlerime

Utanma! Verme iyiliklerini bana

Mühim olan sensin aslında

Beni bir mendil gibi kenara atma

Saçımı ak düşmüş haberin var mı?

Çizgiler oluşmuş yüzümün ince tabakasında

Bu yük ağır geliyor bana

Dayanamıyorum al eziyetini

Işıklar,ışıklar kaçıyor benden

Önüm karanlık göremiyorum derinden

Soğukluğunu vurma yüreğime

Beklemiyor yıllar beklemiyor artık giden..

Küskün bana ümitler

Yüz vermiyor kardelenler

Güllerin kokusunu unutmuşum

Tat vermiyor gelenler..

Şimdi yalnızlıkların,düşkünlüklerin

Birer .çırağıyım

Kimse sormuyor halimi,unutulmuşum

Gülümsemelere uzağım..