Kardeşim

Oturuyoruz kardeşimle

Ne sevincimizi saklayabiliriz

Ne acımızı...

Cam da yağmurun sesi

Kelimeler ne kadar yağarsa

O kadar değiliz bazen

Masa da kardeşimle

Ocak da çay demleniyor

İçimizde güzel günler

Gülüşümüz aynı

Ben küstüm tüm kuşlara

O küsmemiş

Işığı vardı sokağımızın

Eski evimiz yenilenmiş

Kapısı değişmemiş...

Yalan söyleyemeyiz

Adını hatırlamadığımız

Arkadaşlarımız yok...

Bir ara çocuk oluyoruz

Açıldı bütün okul yollarımız

Susunca yaşlanıyoruz

Bizim annemiz öldü

Biz de öleceğiz diyoruz

İsmimiz ondan kaldı

Kıyısız düşlerimiz...

Olmasaydı dediklerimiz

İçimizde yaşıyor

Şarkılarımız aynı

Ben söylüyorum o yine

Söylemiyor

Anlaşılır dilde yazdım

Anlamadım dememen

İçin hayat...