Karınca Hali

Kapıların ötesini araladı yüzümüze çarpan rüzgar

nasibini arayan karınca yol aldı bir adım daha

kara bir gecede kararınca yola düştü sevda şahidi ay

fırtınadan önceki sessizlik dinle hayatın tamamı sensizlik

madde de senmişsin mana da gerisi bir tutam ot

saç baş yolduran ızdırap güllerini de kurutur bu gidişle

huzuruna yol bulmada telaşlı gönlüm iki gözüm hünkarım

ne zaman aşk deseler sonsuzluk gelir aklıma ve çekik güvercin kanatları

hayra yorulan rüyalarda uyur muyum uyanık mıyım bilmeden

atlas bir sedirde bağdaş kurmuş oturuyorsun yalnızca nur’sun

ah mesafesizlik çilesi seni bana getirmesinde neylesin

ufuk çizgisinden uzaklaşıyorum her tespih tanesi bir adım sonsuzluğa

yetimler sana ağlıyor taşla doldurulmuş kuyuların başlarında

susuzluk unutuluyor zamanla susuyorum ketum her mısra

dudaklara çarpıyor şükür yok tek kir aman’a O ne güzel vekildir

kaptan hayatın dümenini kır artık zamansız olsun bu sefer

netice rüyalarımdan uyanmak da istemiyorum çünkü hep sen varsın

dön de Eyüp’te bir sabah sahibine aç kuşlar uyanışa kanat çırpsın

dilimi anlamazsın ondan sustum başka bir hal gördün eyvallah

dönmen ise kendine vefasızlık gidenler dönmemeli sebep olan yansın

gizliyi açığı bilen savurduğu yaprakların düştüğü yeride bilir

mülkün sahibine inat girilmez cennete hele çatık kaş hiç oralı değil

toplama zahmet etme eğilme bükülme sarf-ı nazar ettim aşktan

ko iki cihan nazlansın kıyamete kıymeti aldığı yol kadardır karıncanın

ne vakit aşk düşer yüreğinin yamaçlarına

oradan düşsün bir dağcı bir şehidin son bakışlarına