Karnımızda Ağaçlar Büyüsün

Pencereme konan kuşlar yüzünden mi bilmem

Uçmak istediğim bir yer var

Uçurtmalara kavuşacakmışım gibi

Renkli renkli avuçlarım

Gökyüzü gibi birini özlüyorum

Bulutları oyuncaklara benzeyen

Seyrettikçe yüreğimi yumuşatan

Meyve çekirdekleri yiyelim n'olur

N'olur karnımızda ağaçlar büyüsün diyen

Çocuk yüreği gibi saf birini özlüyorum

Öyle ahım şahım bir şeyler yapmayalım

Şiir yazalım, çiçek ekelim ,şarkı söyleyelim diyen

Öyküleri sev, romanları sev, masalları sev

Kara kedileri de sev

Ayrımcılık yapma n'olur diyen

İnsan olmak dışında hiçbir şey olmak istemeyen birini özlüyorum

Mavi elbisemde unuttuğun dudağını atmadım

Saç lülelerini sakladığım sandıkta saklıyorum onu

Öpüşüyor dudağın rüzgarla

Saçlarımı örüyorsun kırda

Kızına aşık bir baba gibi

Şefkatin şairliğinden geliyor

Ne kadar çok şiir

O kadar güzel dünya diyorum

Bir kuş daha konuyor pencereme