Karşı Kıyısında

günlerim hasta sığınağımsa aşk

yalnızlığımın patikasında

simli sarı bir çiçek böceği

uysalım aslında

şaşkınlığımı aştım

kör olmak istemiyorum

karşı kıyısında ağrının...

bir yaz sonu bu özlediğim

sarımtrak bir gülüş çehresi

uğultusu mülksüz bir denizden

son şiirimi ona yazacağım

sokağımdan el ayak çekildiği vakit

yüzünün kokusunu özleyişimle birlikte

ıslak odunlara dönecekse de saçlarım

o yağmurlu toprağın altında...

korkularıma meraklı bir hali vardı kentin

cesaretleri şehvetini yitirmiş

pörsük duygularıyla

aylaklığıma çakılı kalmış kadınlardan ötürü

konuşmayı çoğalttım park hışıtılarıyla

ağaçları

uçan balonların bir çocuğun gözünden

göğe attığı noktayı

ve bir simitçinin evine gidişindeki

uçuk bulanıklığı

yalnızlık düşlerimde

hayat bedenimde sıkılacak

güzelliğin sonsuzlukta...