Kasım Yorgunluğu

Bir kasım yorgunluğu çöker

Akşamüstleri kefenine girer

Uzağım... anlarsın yalnızlığımı

Anlarsın ve sessiz bir geceye kaçarsın

Neden en çok gidenlerden oluruz

Bir yerden bir yere

Ve hep neden bir yerler kaçar bizden sessizce...

Ben sensizliğin uykusuna yatar

Kapatırım ışıklarını ruhumun

Gece haracını ister

Yağmuruyla uykularımı böler

Gözlerim kelepçelenir sözlerine

Ben bakıp da göremediğin her yerdeyim

Susup kaldığın her sözde...

Hiç göç almayan hep veren bir kent gibi ziyanım.

Yıkılmış bir ev gibi viran

Boş bir türkü söylerim

Boş bir hayale girer susarım...

Gecenin koynunda beslenirim

Haram sütünü emerim defalarca ellenmiş göğsünden

Taşlarda ezerim sesimi

Sessizliğimi böler çığlığım.

İç kanatan bir sis altında kalır koca şehir

Ben koca bir şehrin altında kalırım.

Şehrin damarlarında kan değil irin dolaşır

Mağlup bir ordu gibi yağmalanırım

Yağmalandıkça sunulurum masalara bir fahişe gibi.

Bir kasım yorgunluğu çöker

Bir sözün bin susuşa gebe kaldığı an gelir

Ben...be...b...n