Kasvetin Ilçesi

Dönüyorum yorgun bir seyahatin kırılmış kanadından

Bitmemesi gerekiyordu böyle diye sızlarken anılar

Yağmur durmuştu ayak bastığım anda toprağına

Eli kulağında beklemekte bulutlar, hüznümün gözyaşı kanalları

Rengi soluk bir yer artık burası, soğuk ve ıssız

Hâlâ yeşil ölüler var yol kenarlarında

Takma neşeleri ve ümitleri kanserli insanlar

Ve tam merkezinde bu dünyanın, beni bu hale sokan sen..

Geride bırakıyorum sana, birkaç renkli anıları

Seneler sonra bakar da hatırlarsın belki yaşananları

Ağlar belki hislerin, yüzünde bir tebessüm ve ağzında acı tadı.