Katran Karası Yeminler

Ucu bucağı belli olmayan

bir geceydi gidişin.

Aheste dünlere öykünen,

bir kapı kapandı,

bir sandalye yerinden oynadı;

masada yarım kalmış çayın soğudu.

Ve sen gittin...

Gülüşlerim içimde bir yere saklandı,

sözlerim dilimde hükümsüz bir tutsak.

Yeminlerim katran karasına bulaştı;

hangisine dokunsam elim kirleniyor,

hangisini bıraksam

içimde bir boşluk büyüyor.

Çokça sustum yitik baharlarda.

Çiçek açmayan dalları

kendime benzettim.

Geceler vardı;

başucumda oturan,

sabaha kadar susan,

sanki bir cellat gibi...

Gözlerin...

İçimde kalmış iki parça kehribar.

Küçük susmaların arasında

ne zaman hatırlasam

eski bir ışık yanıyor,

sonra usulca sönüyor.

İçimde bir şey

yavaş yavaş eksiliyor.

Şimdi adını yazmıyorum hiçbir yere.

Kalemim bile bu yükü taşımıyor.

Gece yine aynı gece,

gökyüzü yine uzak.

Bir zamanlar sesini bıraktığın 

duvarlara bakıyorum.

Her taşında biraz sen,

her gölgesinde biraz ben varım.

Perdeler kıpırdıyor geceleri,

sanki bir el usulca aralıyor geçmişi.

Bense inadına kapatıyorum gözlerimi,

Masanın üzerinde

iki kişilik sessizlik duruyor hâlâ.

Seni beklemekten değil;

beklemenin kendisinden yoruldum.

Bir insan

kaç kere vedalaşabilir

aynı insanla?

Kaç kere gömer içindeki

ölmemiş bir ihtimali?

Bazen bir şarkı çalıyor uzaktan,

adını bilmiyorum.

Ama içimde

eski bir kapı açılıyor.

Bir anlığına

gülüşün düşüyor aklıma.

Sonra...

Bunu senden sonra öğrendim.

Ne çok söz biriktirmişiz

birbirimize söyleyemeden.

Ne çok cümle

dudaklarımızda yaşlanmış.

Sen sustun,

ben sustum.

Yıllar geçer mi

diye sordum bir gece kendime.

Geçer dedim.

İnsan alışır.

Sonra sustum.

Çünkü bazı geceler

yıllardan daha uzun,

bazı ayrılıklar

ömürden daha ağır.

Ve bazı isimler

dilden silinse bile

kalbin en kuytu yerinde

kendi mezarını kazıp

orada yaşamaya devam ediyor.

Ben seni artık aramıyorum.

Ne eski sokaklarda,

ne kalabalıkların içinde,

ne de gecenin

en sessiz saatlerinde.

Ama bazen rüzgâr 

pencereye vurduğunda

içimde bir şey

başını kaldırıyor.

Sanki hâlâ

gelecekmişsin gibi.

Sonra sabah oluyor.

Gerçek her defasında

aynı acımasızlıkla

yerine oturuyor.

Yeminler etmiştik...

Bir daha gitmemek üzerine,

birbirimizi yarım bırakmamak üzerine,

hangi mevsim olursa olsun

aynı gökyüzünün altında

kalmak üzerine.

Şimdi o yeminlerin

hiçbirine inanmıyorum.

Çünkü bazı sözler

verildiği anda güzeldir;

zaman geçtikçe

insanın avucunda

kararmaya başlar.

Benim yeminlerim de,

katran karasına bulandı.

Ve artık

hangi sözümü hatırlasam

Yüreğim gibi ellerim de kirleniyor.

Ve ben,

katran karasına bulanmış yeminlerimin

hangi ucundan tutacağımı bilmeden

Bile bile sana susuyorum.

Ben artık

kendimi senden topluyorum.

Dağıttığın yerlerden,

susturduğun cümlelerden,

yarım bıraktığın baharlardan...

Kendime dönüyorum yavaş yavaş.

Belki bir gün

adını duyduğumda

içimde hiçbir kapı açılmayacak.

Belki gözlerin

artık iki parça kehribar gibi

yanmayacak karanlığımda.

Belki o zaman

bir gece

çayı yeniden demleyeceğim.

İki kişilik değil.

Tek kişilik.

Ve ilk kez

eksik hissetmeyeceğim.

Ama bu gece...

Gece yine aynı gece.

Gökyüzü yine uzak.

Pencerenin ardında

bir şehir uyuyor.

Bense

masada soğumuş bir çayın yanında

geçmişin küllerine bakıyorum.

Ve anlıyorum:

Bazı insanlar

hayatımızdan gitmez.

Sadece

sesleri susar.

Gözleri uzaklaşır.

Adları unutulur.

Ama bıraktıkları boşluk

uzun zaman

insanın içinde yürür.

Sen de öyle kaldın bende.

Ne tam bir yara,

ne tamamlanmış bir hikâye...

Sadece

gecenin en karanlık yerinde

adı konmamış bir sızı.

Şimdi son bir yeminim var:

Seni unutacağıma değil...

Kendimi bir daha

sende kaybetmeyeceğime.

Çünkü insan

her gidenin ardından

bir parçasını bırakmamalı.

Ben yeterince bıraktım.

Gülüşümü,

sesimi,

baharlarımı...

Şimdi hepsini

tek tek geri alıyorum.

Ve sen,

nerede olursan ol,

bu gece ilk kez

ardından bakmadan

kapıyı kapatıyorum.

Bırak Çay soğusun.

Bırak Gece bitsin.

Bırak Gökyüzü uzak kalsın.

Ben yine de kendime döneyim.

Yeminlerim katran karası olsa da...

Sabahın bir yerinde

ellerimi yıkayıp

yeniden başlayayım.