Katranlı Aşk
Elini sürdüğün yerde şakayıklar biterdi.
Kuş gibi hafif hissettirirdi kendimi bana
Yokuş aşağı yuvarlanmak gibi bir histi, seni sevmek
Büyüsüne kapılmaktan kendimi alamazdım, uçarı acılarının
Bir kahraman arardım masalarında ama nafile
Zamanı ve mekânı yoktu sanki seni sevmenin
Dünden gelen kördüğümü çözmek hep yarına kalırdı.
Dayanabileceğimden hep fazla acılar sunardın bana
Fikir sancılarından yana talihim hep açık kalacaktı
Aşkın en katranlı hali yaşanırdı aramızda
Her halini hep birlikte yaşadık aşk denen ızdırabın
Katmer katmer gül gibiydi kalp sızılarımızın hali
Acı çekerken boş gözlerle bakardın çöllerime
Bir damla yağmura hasret kalırdım gözlerinden dökülecek
Şimdi değilse ne işe yarayacaktı ki merhamet dediğin
Hoyratlık denen o ucube yaratık belirirdi ufkumuzda
Haddimizi bildirir, keskin kılıcıyla yolumuza dikilirdi
'Kes tıraşı' diye haykırırdı içerlek kahkahasıyla
Yarınını yarım bırakırdı yarı aydınlık karanlık
Her köşe başında hortlaklar vardı, günahları kollayan
Geciken şefkat de şefkatten sayılmazdı hani
Çayırkuşları gıpta ederdi tumturaklı muhabbetimize
Coşkulu bir kahır konuk olurdu uygunsuz kışlarımıza
Atlatırdık sanırdı, dayanamaz sırra kadem basardık
Her hüznün tadını çıkarırdık, kıyasıya yanarcasına
Sitem de sayılmazdı acıya çalan kırçıllı sözlerimiz
Karanlıkta el yordamıyla yönünü arardı, kanayan hırslar
Masum bir macun hakkından gelecekken tüm kederlerin
Dünün güpegündüz aydınlığını idrak edemeden daha
Yarının olanca karanlığı çullanırdı, çuvaldızıyla heybemize
Dörtnala kaçacakken dörtnala koşardık ızdırabın kucağına
Bir sıcaklık arardık iskambil kağıtlarındaki zatı alilerinden
Fallarımızı fırlatırdık kaderden bozma zalim yaylardan
En sonunda vardığımızı sandığımız varlığımızdan da olduk
Hesaplar tutsun diye kurduğumuz turşular da ekşitirdi çehremizi