Kavanoz

ne zaman sevsem gökyüzünü

içime yüzün düşer

hüzne sarılırım

kaldırımlar sorar adını

bense adını

adımla boyarım

yan baksam kollarının uzandığı yere

tutmak isterim

tutturduğun türkünün ezgilerinden,

söyler söyler durursan

bir kez daha turnaları

dinlemem

kulaklarımı uzandığın yerlere koyarım

(ki eski sokaklarından kentimin

bir yalnızlık geçer

tütün içen amcanın yanından,

keşkelere soran sorularını bir aynanın

aynısında ellerim ellerine uzanır)

yavaşça

gül kokar hızla büyüyen gözbebeklerinin tebessümünde

sense

oturmuş bir kavanozun içinde

küllerinden yeniden doğan o adamın

gizli yanının

bilinmez tünellerinde

bakıp kalıyorsun telaşlı sözlerine

(sonra

üç beş not yazarım dedim kendi kendime

sadece kendime

halbuki yakamı bırakmıyordu nefesin

olsun dedim

yine kendimi yazarım)

bir çığlığın içinden doğup

bir çığlığın içinden ölmek gibi bir şeydi

gökkuşağına yaklaşmak dedikleri

(yaklaştım, uzandım saçlarına)

ne zaman böyle olsam

kavanozun içinde duran kadının

yanında oturduğumu hatırlarım

ne zaman sevsem

kendimi değil

yine seni yazarım...

18 01 2015