Kavim Kardeş El Gibi

İçinde gözyaşım olan kalbimde bin derdim var

Ellere bahar, yaz geldi bana her gün kıştır, kar

Hayli oldu gün doğmuyor geceler hiç bitmiyor

Etrafımı duman sardı dünya bana oldu dar

...

Şu ömrümün arasında hiç görmedim bir sefa

Çok dövündüm çok ağladım her anım çile, cefa

Gelen vurdu giden vurdu ezginim pek dertliyim

Hep yel esti boran oldu yıkıldım nice defa

Ah çok derin bir yaram var hiç hâlim sormuyor

Yüreğimde acım büyük hekimde anlamıyor

Artık böyle âdet olmuş kavim, kardeş el gibi

Gönlüm bekliyor dostları onlarda uğramıyor

Yola çıktım takatim yok, ayaklar yürümüyor

Sıla uzak menzil uzun tüm dağlar yol vermiyor

Ruhum allak bullak oldu gözlerim kan ağlıyor

Şakırdamaz oldu dilim derdimi diyemiyor

Yeter artık gece bitsin sabaha şafak vursun

Azda olsa yüzüm gülsün dünyama güneş dolsun

Çobanoğlu arzuluyor sılaya yolu varsın

Kavim, kardeş tüm dostlara bu canım kurban olsun

19.12.2012

İstanbul