Kavruk Kış Kokusu

Bir içimlikti,

Matemi salı sabahına bırakılan,

Kavruk bir helva tadı vardı evin ortasında.

Alınırlar diye mi bıraktın kapı girişine ayakkabılarımı,

Çok alındım doğrusu.

Giymeye kıyamadığım takunyalarım buz gibiydi...

Su gibiydi içim seni öksüzlüğünle görünce.

Başını okşamaya gelenlerin inadına,

Avucundaki ıslak mendilden anladım ağladığını.

Kuruyan yapraklardı, yeşilleri yaza kaldı içimin.

Canımın yarısı takıldı sol göğsüne,

Adım, asılı kaldı bir mutfağın yemek telaşı buğusunda.

Uykusuna dalan torunumun gülüşünden seslendim sana,

Bir anahtar daha eksildi yamalı kapımızın duraklarında.

Hoşça kal kızım, kızına bir gülüş bıraktım

Bıraksan güller utanır böyle hasret kokularına.

Seni bensiz, beni sana anlatan şiirlerime sakladım...