Kavruk Şiirler

desen ki

doğmadı batıdan güneş

hala gece gündüze eş

gökte yarılmadı

yıldızlar dökülmedi

derim ki

yazılan yazıyı silecek nen var elinde

biz

fermana geç kaldık dost

dudaklarımızda izi sıcağın

şiirler bile kavruk

ne dil döner mahkum duygulara

ne el dur der dört nala koşan zamana

son yolcunun ayak izine takılsak

olsa dizlerinde fer

alnında uğura dökülecek ter

sesimiz sessiz çağrı

biz

kervana geç kaldık dost

görürsün

görürüm

al ile beyaz koklaşır

korkmadan karışır ateş ile toprak

çalıp oynar cinler periler

gözümüzde tül

elimizde zül

hakkını boynumuza geçirmiş kul

baktığımız pencere puslu

biz

seyrana geç kaldık dost

iksir dökülen toprağa bile sürsek yüzümüzü

gözümüzü

sözümüzü

ana gibi sığınıp

yar gibi sarılıp

öpelim (mi) yaramızı

biz

dermana geç kaldık dost