Kayıp Değer 2 (Hey Gidinin Çocukları)

Hey gidi...

Siz ikliminden kaçan neslin mevsimiyle geldiniz

-Yaşamak varken ölmeye yeltendiniz-

Sürün atlarınızı...

Gök gürültüsünün sesiyle

Geceyi delen binlerce şimşek çığlığına denk

Arkanızdan havalanan yıldızlar edecek cenk

Sürün...

Mazinin gizine ermiş eşsiz, sessiz tanıklara

Dağlara- tepelere- ovalara

Anadolu'ma

Yedi düvelin cenderesi altında kalmasınlar

Sürün gittiği yere kadar

Sürün...

/.../

Hey gidinin çocukları...

Biz keyfini sürüyoruz nasıl olsa

An, mazi masalı olmaya mahkûm

Gelecek alıp gidiyor

Kaderin çizilen yolunda

Şimdi dudağımda üveyleşen her söz

Kendi aymazlığından korkan pişmanlığın öfkesidir

-Ben yaslı bir buluta yaslanmış ağlamayı düşünürken

Birkaç damla-

-Devrik şairlerin cümlesi olsam sizin duygunuzu yazamam-

İçinden geçerken kendinizden geçtiğiniz yollara baktım

Tecrit edilmiş

Sağanak var ıssızlığın da

Bize gitmek kaldı

Derin yüz çizgilerinde yorulup

Varoluştan yok oluşa

Hey gidinin çocukları...

Düşüyor gecenin taneleri

Nazlı gelin gibi diri

Çarpıyor suyun en mahrem yerine

Atım yok ki süreyim

Kaldım-dağıldım

Öte/beri

Hey gidinin çocukları...

Konuşmayı saklayıp gözlerinize

Kaç ihanetin karanlığını yamadınız ümidinize

Ki; Yırtılıyor ağıttan yorulmuş sessizlik

İlk ışığını yığıyor tenimize

Siz ihanet saymışken kendinizi güneşe

Hey gidinin çocukları...

Biz sevmeye geldik

En eksik yanımızla

Üzgünüm!

Güneş, üstü açık uyumuş çocuğunuzun tenin de ısınmış

Şiir olsam artık anlatamam

Hey gidinin çocuğu...

Ne zamandır suskun

Değişken rüyaların ürpertisinde

-Dokundum-

Damarlarında dolanan kâbusun avazına yakalandım

-düşlerinde bile sevgiye hasret-

Mumun kendi alevinden korktuğunu bilir gibi

Söndürmüş duygusunu içinde

Ağlamayı riyakârlık sayıp gözlerine

Batırdı bakışlarını içime

Acısını çizdi ip ince isle

Harita yüzüne

Ve sadece saati sordu

Derinliğini bilmediğim vaktin

Vakur devrilişini gösteriyor zaman

Özlenmeye daha çok var...