Kayıp Değer 3/Göçün Öcü

Hüsnü hürya edince ömrü dar eyledik

Hüznün galeyana gelince sevdayı nüsha ettik

Sırattan geçerken kılıcın parıltılısını seçtik

Ne cennet ne cehennem bildik

Araf yanığı kalbi aşka mabet kılıp hüzne gönül çektik

/.../

Dürülür ritmi trajedinin

Sesine gizlenir yıkıntılar

Saçı sakalı ile yarışan bir adam

Dökülür su gibi göç yüzü

Dolanır gözleri yorgun uzaklara

Ufka gömülen gökyüzünü s/almış Deniz'e bakar

-Soydu cümlesinden mesel tüflü bir taşı, dokundu münzevi dalgaların üstünden güneş eskisi parıltılara. Baktı; şulesi ölü, mecruh maşuk. Daldırmış gönlünü düş derinliğine tortular tecride tanık. Dalgalandıkça hare, hare martılar vakur sesiyle şarkılar söylemekte. Gün ufkun dudaklarına gömüldü sessizce. Kim bilir kaçımızı yaktı ki bu güneş yüzünü arayan zehirli bir düşün üstünde dönerek ilerliyor gecenin içine.-

Ah betimi olur mu akşam güneşi gibi bir öpüşlük aşkın

Sevdasını unutamaz hiç kimse

Seferi sarhoşluk taşır gittiği yere

Dünden

Bugünden

Yarından

Götür beni de

İçimde garip bir his var

Kimseyle vedalaşmadan geleceğim seninle

Kalırsam

Dağlar ve nehirler çürüyecek

Ellerim de

Zaman ilaç olmuyor

Dalgın uykular yataklara serildikçe

Kimsesizliği örten karanlık

Kim sarsa aldırmam

Onlar benim için gölgedir

İçimdeki kör kuyuya düşer

Hayalin işgalinde eşkâlini seçer

Var oluşun iltica eder aklıma

Böyle ulaşabilirim kendime

Sen sürdür yengini ömrün yettiğince

Yanılsamayla gerçeğin uzağına düşmüş gibi

Göç öcünü alır gider bırakmaz hiç kimsede