Kayıp Güneş

Arkamda bıraktığım her açık kapı gibi

Bir ürperti var içimde

İstemsizce arkama bakıyorum

Her adımım her hareketim karanlığın en dibine

biraz daha gömüyor beni biraz daha

biraz daha...

Sanki hayatım okyanustaki pusulasız bir gemi

Her dalgaya kapılabilen yönsüz belirsiz

haketmediği kayıplarla dolu

Hiç bir zaman boşalmayan yükler gibi

Ufukta karayı gözlerken

Güneşin parlaklığıyla kör olan

Beklediğini görmek icin calısırken

Onu ömrünün sonuna kadar göremeyen

Zavallı biri gibi hissediyorum kendimi

Hayattan beklentilerinin ne olduğunu bilmeden

Keşkelerle yaşamaktansa hiç yaşamamayı seçen

Hayatı yaşamadan dünyayı terkeden başka biri gibi

Gitmek istemiyorum bu vücuttan